Zoeken in personen

Het interbellum (1918-1939) is een waardevolle periode om de verwevenheid van imperium en natiestaat te onderzoeken, en zo ook de dynamiek tussen nationale identiteit en burgerschap in een transimperiale en koloniale context. De toenemende nationalisering van Belgisch Congo leidde immers tot een sterkere integratie van Luxemburgers – in tegenstelling tot andere witte Europeanen – in de Belgische koloniale staat, waardoor zij, zoals zij zichzelf omschreven, de meest ‘geassimileerde’ Europeanen in de Belgische kolonie werden. De Luxemburgse deelname aan het Belgische koloniale project werd ingegeven door een verlangen naar koloniaal en nationaal prestige, toegang tot transnationale netwerken, economische kansen en het zoeken naar aansluiting bij een bredere pan-Europese koloniale ideologie – een ideologie die zeker ook Europese staten zonder formele kolonies aantrok. Gedreven door uiteenlopende belangen, zoals die van de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie, werden nauwere banden ontwikkeld tussen Brussel, Luxemburg en Léopoldville. Dit artikel behandelt twee thema’s vanuit het perspectief van de betrokkenheid van Luxemburg bij het Belgische kolonialisme tijdens het interbellum. Ten eerste onderzoekt het de imperiale, koloniale en nationale spanningen die ontstonden tussen de ambities van het Belgische moederland en de koloniale realiteit, met bijzondere aandacht voor de omstreden kwestie van de ‘assimilatie’ van Luxemburgers. Ten tweede analyseert het hoe Luxemburgers zelf hun koloniale rollen en identiteiten vormgaven en daarover onderhandelden in reactie op de beloften om gelijkgesteld te worden aan Belgische burgers – en de contrasterende realiteit waarmee ze soms werden geconfronteerd.