Redders in nood

De praam was inmiddels gezonken, de volledige vracht was verloren gegaan. Omdat Hermannus niet verzekerd was werd er al snel een inzamelingsactie op touw gezet om het gezin, wat nu zonder inkomen zat, te helpen een nieuwe boot aan te schaffen. De gebroeders de Graaf probeerden na afloop nog een slaatje te slaan uit de situatie. Via de burgemeester van Bunschoten, de plaats waar ze woonden, probeerden ze een beloning los te peuteren voor hun daden. De burgemeester zag hier weinig reden voor, de broers waren immers tijdens hun actie niet zelf in levensgevaar geweest, maar stuurt toch maar een brief naar Elburg.”

De burgemeester van Elburg, Antonie Bas Backer, was in eerste instantie positief over de redders. Hij schreef een brief vol lof over de broers aan de minister van Binnenlandse Zaken en benadrukte dat ze beloond moesten worden voor hun daden. Later veranderde zijn mening. De havenmeester had de schade die de schuit van de broers had opgelopen bekeken en was van mening dat het “van weinig betekenis moet zijn geweest”. Daarnaast benoemde Bas Backer de geldende wetgeving over het helpen van drenkelingen. Het is maar goed dat de broers hadden geholpen, dat was immers hun plicht. Als ze niet te hulp waren geschoten waren ze waarschijnlijk gestraft voor hun nalatigheid.